Gedicht over “mogen” leven

Als ik je zou vragen hoe het met je gaat,
Als ik jou zou vragen hoe jij in het leven staat?
Zou je mij dan een eerlijk antwoord geven?
Hoe jij het vindt, om te “mogen” leven?

De vraag in dit gedicht houdt mij al jaren bezig, als ik kijk naar de mensen om mij heen.
En keer op keer vraag ik mij af, denk jij daar ook zo over of sta ik hierheen heel alleen?

Het leven wordt gegeven zonder enige vorm van overleg.
Deze uitdaging heb je maar aan te gaan, niemand wijst jou de juiste weg.

Waar ga je naar op zoek? Waar wil je met dat leven heen?
Besluit je om dit samen te doen of bewandel je die weg alleen?

Ik ben al lange tijd “aan de wandel” en waar ik precies heen zal lopen, dat weet ik niet.
Vaak met opgeheven hoofd maar soms met veel verdriet.

Omdat ook ik ongevraagd het leven heb gegeven, ook ik heb deze fout gemaakt.
Verplicht ik mij alles te zullen geven wanneer mijn kind de weg kwijt raakt.

Vaak heb ik mij schuldig gevoeld mijn eigen belang voor te hebben laten gaan.
Zij moesten mij gelukkig maken en dat hebben ze zeker ook gedaan.

Gedaan en tot op de dag van vandaag vervullen zij deze “plicht”
Met ondertussen hun ogen op hun eigen weg gericht.

De geschiedenis herhaalt zich, ook zij zoeken naar geluk en hun doelen in dit leven.
En 1 daarvan is niet gekozen, het geluk van de ouders: dat is een gegeven.

Zij zijn de reden voor mijn bestaan.
En welke weg zij ook besluiten te bewandelen, ik zal er zijn om met ze mee te gaan.

Dat is het minste wat ik kan doen, dat is mijn ongeschreven plicht.
Met al mijn liefde voor mijn kinderen schrijf ik dit gedicht.

Mijn doel heb ik gevonden, sterker nog heb ik zelf gecreëerd.
Door schade en schande ben ik wijs geworden, heb ik veel over het leven geleerd.

Die wijsheid probeer ik in te zetten om mijn kroost waar nodig is te begeleiden
Om deze langzaam maar zeker naar het juiste pad te leiden.

En hebben zij het pad gevonden? Hun doelen bereikt, geluk gevonden en is het einde inzicht?
Dan pas zal ik rusten, na het vervullen van mijn morele plicht.

Ik zal nooit echt kunnen berusten in het feit, dat ik de keuze heb gemaakt, ongevraagd het leven te geven…
Dat is wat mij het meeste raakt.

Maar ik help niemand met deze gedachte en mijzelf te blijven kwellen.
Accepteren van mijn keuzes en dit met schaamrood op mijn kaken te moeten vertellen.

Ja, ik schaam mij voor wat ik mijn kinderen heb aangedaan.
Ik schaam mij voor mijn keuzes en dat alles zo is gegaan.

Lieve kinderen, ik beloof jullie alles te geven binnen mijn macht.
Mijn steun, mijn hulp, mijn liefde, mijn kracht.

En dan hoop ik dat jullie mij zullen vergeven,
Jullie in dezelfde positie te hebben geplaatst als mijn ouders, namelijk ongevraagd in deze wereld te moeten (over)leven.

Beoordeling:
Deze rijm heeft 1 stemmen, met gemiddeld cijfer: 5

Plaats een reactie